دوباره رفتم روی مود نوشتن…
دقت کردم، هرچی تصنعی تر و مصنوعی تر می نویسم تعداد کامنت ها بیشتر میشه! هر وقت یه مطلبی رو از ته دل مینویسم یا هیچکس نظر نمیده یا فقط یه همدردی دوستانه…! دلیلش هم اینه که اینجا مردم میان دو کلمه بخونن که دلشون باز بشه و حال خوندن مشکلات من و همدردی و ارائه ی راه حل رو ندارن… و تقریباً همه اونقدر توی خوندن عجله دارن که حتی معنی ظاهری کلماتم رو هم نصفه و نیمه میفهمن… دیگه چه برسه به موضوعی که پشت هر کدوم از پست هام نهفته س! چون از در آوردن ادای فیلسوف ها بدم میاد و ساده مینویسم ساده انگاشته میشم… خیلی از این وبلاگ های مینیمالی رو میبینم که هیچ حرفی برای گفتن ندارن ولی تا یه جمله ی بی معنی به ظاهر پیچیده آپ می کنن سیل کامنت هاست که به سمت وبلاگشون سرازیر میشه! اونم چه نظراتی؟ همش تیکه های لوس و بی نمکی که به ظاهر توسط وبلاگ نویسان فرهیخته و فهمیده ای نوشته شدن اما فقط نفهمی نویسنده هاشون رو نشون میده!

نمی دونم چرا ولی این شعر توی ذهنم چرخ می خوره…

د لـ ـم گـ ـر ـفـ ـتـ ـه ا سـ ـت
بـ ـه ا یـ ـو ا ن مـ ـی ر و م و ا نـ ـگـ ـشـ ـتـ ـا نـ ـم ر ا بـ ـر پـ ـو سـ ـت کـ ـشـ ـیـ ـد ه ی شـ ـب مـ ـی کـ ـشـ ـم
چـ ـر ا غ هـ ـا ی ر ا بـ ـطـ ـه تـ ـا ر یـ ـکـ ـنـ ـد
کـ ـسـ ـی مـ ـر ا بـ ـه آ فـ ـتـ ـا ب مـ ـعـ ـر فـ ـی نـ ـخـ ـو ا هـ ـد کـ ـر د
کـ ـسـ ـی مـ ـر ا بـ ـه مـ ـیـ ـهـ ـمـ ـا نـ ـی گـ ـنـ ـجـ ـشـ ـک هـ ـا نـ ـخـ ـو ا هـ ـد بـ ـر د
پـ ـر و ا ز ر ا بـ ـه خـ ـا طـ ـر بـ ـسـ ـپـ ـا ر
پـ ـر نـ ـد ه مـ ـر د نـ ـیـ ـسـ ـت…

تا اینو تایپ کنم له شدم!!!

پی نوشت: خطاب به مینیمال نویس هایی که اینجا رو می خونن: با شما نبودم ها! به دل نگیرید عزیزان.
پی پی نوشت: شاید منم زدم تو خط مینیمال نویسی! برای افزایش اعتماد به نفس!!

پی(×3) نوشت: ﴿ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ﴾
لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا ﴿ 21 الأحزاب ﴾

Advertisements